Wat begon als een afgekeurd concept voor Final Fantasy VII, ontpopte uiteindelijk als een van de meest briljante Japanse role-playing games. De epos Xenogears vertelt een onvoorstelbaar breed opgezet verhaal, een ingewikkelde doch aangrijpende narratieve wisselwerking tussen psychologische theorieën van Freuds en Jungs psychoanalyse, kritiek op Nietzsches doemdenkerij en de conventies van het genre Japanse role-playing games. In tegenstelling tot andere games waarin personages zijn gebaseerd op of geïnspireerd door zulke maatschappelijke concepten, werkt regisseur Takahashi deze op een ongeëvenaarde manier goed uit en maakt van elk hoofdpersonage een fundamentele bouwsteen voor het overkoepelende verhaal.
Na de releases van Persona 2 bleef het zes jaar lang stil rondom de Persona-reeks, totdat Atlus in 2006 Persona 3 aankondigde en vier maanden later al lanceerde. Door een gefaald experiment van het bedrijf Kirijo is het zogenaamde Dark Hour opgewekt, een periode tussen twee dagen waarin men onwetend transfigureert tot doodskisten. Op de plek waar overdag de plaatselijke middelbare school staat, rijst tijdens het Dark Hour de labyrintische toren Tartarus, het nest van monsters, de Shadows. Het studentenhuis waar de stille protagonist zich inschrijft, blijkt tevens het hoofdkantoor van S.E.E.S. (‘Specialized Extracurricular Execution Squad’) te zijn, dat onderzoek doet naar het Dark Hour. Net als de protagonist behouden ook zij hun menselijke gestalte, en kunnen door met een pistool-achtige Evoker door hun hoofd schieten ter oproep van hun Persona, de gepersonifieerde psyche.
De anticipatie voor een nieuwe Final Fantasy-titel was zelden zo hoog als bij Final Fantasy XIII. Volgens Square Enix zou de titel het maximale uit de PlayStation 3 halen, een flinke stelling die bekrachtigd werd door de prachtige trailers. De Sanctum, de overheid van de kunstmatige zwevende continent Cocoon, stelt dat geen van haar de inwoners in aanraking mag komen met Pulse, de uitgestrekte wereld waarboven Cocoon zweeft. Beide gebieden worden gecontroleerd door goddelijke wezens, genaamd fal’Cie, die mensen kunnen markeren als onderdanen, de l’Cie, om een bepaalde taak uit te voeren, een Focus. Wordt deze succesvol voltooid, dan krijgt de l’Cie het eeuwige leven; faalt deze, dan verandert diegene in een hersenloos monster, genaamd Cie’th. Rechtvaardigt deze complexe terminologie Final Fantasy’s dertiende hoofdavontuur?
Tegen de traditie van één driedimensionale Mario-games per platform in, bracht Nintendo tweeënhalf jaar na de lancering van het uiterst succesvolle Super Mario Galaxy een direct vervolg uit. Reden hiervoor was een overvloed aan ideeën, welke niet allemaal in het eerste deel verwerkt konden worden. Wel naar traditie is het verhaal: prinses Peach nodigt opnieuw Mario uit voor een zelfgebakken taart, maar wordt vroegtijdig ontvoerd door aartsrivaal Bowser, die door het consumeren van de gewilde Grand Stars enorm in omvang is. Mario wordt opnieuw bijgestaan door een kleine Luma en zet de achtervolging in op naar zijn hoofd gemodelleerd ruimteschip annex dwergplaneet.
Dat de belangrijkste vernieuwing van de originele Nintendo DS, het touch screen, naar toebehoren werkte, was iets waar critici het unaniem over eens waren. De Nintendo 3DS leek aanvankelijk het zelfde pad te bewandelen, maar nu de lanceerdata naderen, lijkt de positieve houding ineens om te slaan in scepticisme. Belangrijke oorzaken daarvoor zijn de adviesprijs die honderd euro boven de originele DS uittorent, en het aantal first-party games, dat op twee is blijven steken en niet vertegenwoordigd wordt door Nintendo’s traditionele boegbeelden. Maar de hamvraag blijft of de belangrijkste feature van de 3DS, het visualiseren van 3D-beelden zonder bril, overtuigend genoeg is.
Alcohol, schapen, kussens, vreemdgaan: zomaar vier causale woorden die aangeven dat de nieuwste game van het team achter de Persona-reeks sterk afwijkt van hun doorsnee productie. Catherine volgt het verhaal van de 32-jarige Vincent, een ambitieloze man die dagelijks geconfronteerd wordt door zijn geweten. Hoewel hij al lange tijd bevriend is met Katherine, een zakelijke vrouw die hem vooralsnog zonder succes ten huwelijk heeft gevraagd, ontmoet hij uit het niets op een avond Catherine, een blonde personificatie van seksuele aantrekkingskracht en verleiding. Vincent valt als een blok voor haar en neemt haar mee naar zijn appartement, maar vanaf dat moment wordt hij nachtelijks geteisterd door bizarre nachtmerries.
